62. Hé hoe gaat het?

Als mensen aan mij vragen hoe het gaat, ben ik niet altijd meer eerlijk. Ik ben er nog, maar je moet niet vragen hoe… en dat doen mensen dus ook nauwelijks meer. Het is immers al zes jaar na mijn borstkanker diagnose. Ik merk een soort moeheid in mijn omgeving en dat is okay, ik ben er zelf ook moe van.

Mijn klachten zijn vaag; ernstige slapeloosheid, vermoeidheid, gevoel van uitputting, tintelingen in handen en voeten, pijnlijke gewrichten, depressieve gevoelens, onnodig veel stress en piekeren, slechte concentratie en geheugen etc. Vandaag was ik daarvoor bij de huisarts. Zij zei dat ik niet moest uitvlakken wat de kanker én de behandeling met mijn lijf hebben gedaan en hoe langdurig de gevolgen kunnen zijn. Ze klonk begripvol en nu ik dit schrijf word ik daar een beetje emotioneel van.

Ik wilde alleen maar overleven, maar na alle goed nieuws controles, hoopte ik op een stijgende lijn uit het dal. Ergens blijf ik steken. Als iemand nu in mijn omgeving vraagt hoe het gaat, dan geef ik een half antwoord. Ik zeg niet dat het ruk gaat, want ik heb zelf ook geen zin om erover te praten, maar ik kan ook niet doen alsof alles okay is, dus hou ik het op slaapgebrek. Iemand reageerde met “Maar je bent er nog”. Ja, daar ben ik me erg van bewust. Het is zelfs de titel van mijn blog. De opmerking gaf mij het gevoel dat ik geen recht heb op klachten, omdat ik kanker heb overleefd.

Wat ik ook pijnlijk vond is dat ik werd vergeleken met iemand anders die borstkanker heeft gehad. “Die wél haar leven heeft opgepakt”. Poeh, dat soort ‘onschuldige’ opmerkingen hakken er wel in. Wat betekent ‘je leven weer oppakken’? Is daar een vaste definitie voor? Het gaf mij het gevoel dat ik iets niet goed doe. Eigenlijk zou ik meteen moeten zeggen wat ik daarvan vind, maar ik ben dan zo verbouwereerd dat ik dicht klap.

Praten over depressiviteit vind ik nog het lastigst; het voelt als zwakte, terwijl mijn verstand weet dat het niet zo is. Toen ik het eindelijk een keer probeerde was de reactie “Ach iedereen is weleens depressief” dus dat was dat. Mijn vertrouwen was in een klap weg.

Vorige week kwam ik er bij toeval achter dat mijn klachten niet alleen passen bij leven na kanker en menopauze, maar ook bij een vitamine B12 tekort. Een bloedtest heeft dit bevestigd en mijn huisarts stelde meteen voor om B12 injecties te proberen: dat is de enige manier om erachter te komen of het helpt. Iedereen stond in de meewerk-stand, dus ik heb vandaag meteen mijn eerste injectie gehad. De komende vijf weken volgen er nog twee per week en dan gaan we evalueren.

Verwachtingen heb ik niet, want mijn lichaam reageert niet doorsnee. Er is recent milde artrose bij mij geconstateerd en injecties met cortisone en hyaluronzuur (in mijn knie) werken bij 95% van de patiënten, maar niet bij mij. “Dikke pech”, aldus de orthopeed.

Maar ik heb zoveel hoop dat de B12 injecties gaan helpen!

Update

Het is de derde week van mijn B12 injecties en het lijkt erop dat de tintelingen in mijn handen en voeten weg zijn. Ik durf bijna niet te geloven dat de injecties werken, maar het stemt hoopvol! Aan de andere kant lijk ik ook verergering van klachten te hebben, met name vermoeidheid. De dag voor de nieuwe injectie (of twee dagen na de injectie, het is maar hoe je het bekijkt) voelt mijn lijf aan als lood bij het opstaan. Verergering van klachten is redelijk normaal in het begin en resultaat kan ook lang op zich laten wachten, dus ik ga gewoon door!

Update 2

Ik heb nu vijf weken lang twee injecties per week gehad en helaas een beetje te vroeg gejuicht wat betreft de tintelingen, maar wat ik wel kan zeggen is dat mijn hoofd rustiger is! Ik pieker minder en slaap ook weer! De kniepijn gooit soms roet in het eten, maar rust in mijn hoofd vind ik veel belangrijker. Ik heb ook weer een grote klus opgepakt, waar ik de afgelopen tijd al moe van werd als ik eraan dacht. Dus B12 of niet… ik ga ermee door, uiteraard in overleg met de huisarts. Ik ga van 2x/week naar 1x/week en hopelijk zet de stijgende lijn zich voort!