Een bijzondere dag vandaag en dat is het al 26 jaar lang: onze trouwdag!
Vorig jaar waren we aan het nadenken over een feestje voor ons 25-jarig huwelijk, toen plotseling die borstkanker diagnose tussendoor kwam. We zaten meteen in de mallemolen en onze agenda was zo volgepland dat we geen idee hadden wat we konden of wilden doen op 8 oktober.
De operatiedatum werd uiteindelijk 17 september en op 23 oktober startte de radiotherapie, dus achteraf gezien had ik een klein feestje op 8 oktober wel gered.
Burning Heart
zong hij hier voor mij
Helaas is vandaag ook niet echt sprake van feestvreugde; ik slaap al een week niet (in plaats van slecht) vanwege allerlei pijnklachten. Er gaat iets niet goed in mijn lijf en er staan onderzoeken op stapel bij de gynaecoloog en MDL arts. Geen idee of dit gerelateerd is aan de borstkanker, maar dat is wel een vraag die in mijn hoofd blijft spoken.
Omdat ik dat erg vermoeiend vind, ben ik vaak een struisvogel die zijn kop in het zand steekt. Of zoals ik laatst tegen mijn zus zei ‘ooievaar’… Ik heb niet eens chemo gehad, maar mijn brein trekt zich daar niets van aan. Dat laat me evengoed dikwijls in de steek. Halverwege een zin niet meer weten wat ik wilde zeggen, alledaagse woorden waar ik niet op kan komen, slechte concentratie, vergeetachtig…
Maar 8 oktober vergeet ik nooit! De dag dat ik trouwde met de man die me nog steeds kan laten lachen om de flauwste grapjes, die gitaar voor me speelt, die altijd voor iedereen klaar staat, een geweldige vader voor onze kinderen is en mijn rots in de branding.