35. Bendernog 2 jaar later

Op 15 augustus 2019 kreeg ik de diagnose borstkanker. Ik had geen idee wat me te wachten stond en toekomst werd een vaag begrip. We zijn inmiddels twee jaar verder en ik ben er nog! Ik heb weleens gelezen dat mensen met kanker dit als een soort ‘verjaardag’ zien en dat snap ik. De datum dat de bodem onder je voeten verdween staat in je geheugen gegrift. En ieder jaar op die dag besef je: wéér een jaar erbij! Voor mij voelt het als een groot cadeau.

Eigenlijk heb ik nu twee verjaardagen, dat is nog eens het leven vieren!

Ik realiseer me dat er een leven was vóór de diagnose en een leven na. En het leven na de diagnose is nog maar net begonnen. Waar het nu om draait is hoe ik met die verandering omga. Ik ben niet meer de persoon die ik was, maar dat is niet in alle opzichten negatief. Het is nog steeds schrikken als er onverwacht fysieke pijn is; ongewild gaan er dan toch alarmbellen af. Maar met een hoop pijntjes zal ik moeten leren leven. Ze worden vooral veroorzaakt door de medicatie tegen borstkanker en dat is een kwestie van accepteren.

Met mijn oncoloog kan ik al mijn klachten bespreken, maar het menselijk lichaam is ingewikkeld en er zijn geen twee mensen hetzelfde. Dat ik erg gevoelig ben voor bijwerkingen van medicatie maakt het nog ingewikkelder. En medicatie innemen tegen de bijwerkingen van andere medicatie voelt als water naar de zee dragen.

In de afgelopen twee jaar heb ik geleerd dat ik niet alles kan voorkomen en dat niet alles te verhelpen is.

Ik ben nogal oplossingsgericht en ben erg in beslag genomen door het proberen om mijn ‘probleem’ kanker op te lossen. In het begin wilde ik het naadje van de kous weten, maar de artsen weten ook (lang) niet alles. Ik denk dat veel van hen dat moeilijk vinden om toe te geven en dat patiënten -daar reken ik mezelf ook bij- dikwijls te veel van hen verwachten. Inmiddels vraag ik me af of ik alles wel wíl weten. Het is alleen maar meer om me druk over te maken. Ik doe wat ik kan en als dat niet genoeg is, dan moet het zo zijn.

Het was een schrikbeeld dat ik als moeder mogelijk mijn kinderen moest achterlaten, maar de machteloosheid en angst van een ’toeschouwer’ als gezinslid lijkt me helemaal verschrikkelijk. Ik heb ondanks alles het gevoel gehad dat ik nog enigszins controle had over mijn leven met kanker. Over de keuze van het ziekenhuis, het behandelplan, mijn eigen suikerarme dieet.

Ik accepteer nu dat er altijd twijfels zullen zijn. Ik ben van nature een piekeraar en heb geluk met mijn nuchtere mannen (en zoals elk voordeel heb dat ook z’n nadeel). Ik doe mijn best om minder te piekeren, hoofdzaken van bijzaken te scheiden. Het heeft me tegelijkertijd milder gemaakt én kritischer in sommige opzichten.

Als stagiair kreeg ik al te horen ‘wat jij in je kop hebt, heb je niet in je kont zitten’. Dat gaat niet veranderen, maar als ik iets wil, hoeft het niet meer meteen. Het afgelopen jaar was onze tuin mijn ‘bezigheidstherapie’. Als ik energie had, kon ik die daarin kwijt. Helemaal in mijn eigen tempo, met veel voldoening en een prachtig resultaat. Ik moet toegeven dat ik in het begin ook een gevoel van urgentie had; ik wilde het voor mijn mannen graag mooi achterlaten, voor het geval dat…

Ik kwam toevallig het animatie filmpje tegen wat onze oudste zoon jaren geleden had gemaakt van mijn tuinontwerp en het lijkt zoveel op hoe het geworden is. Het ontwerp is realiteit geworden. Wat maakt het uit hoe lang je erover doet? Het is gelukt, ik heb mijn doel bereikt!

Als ik ’s ochtends opsta weet ik nog niet of het een goede of een slechte dag wordt, maar ik neem iedere dag zoals ‘ie komt en ben voorzichtig optimistisch over mijn toekomst.