En zo ineens is de tank leeg. Het slaapgebrek heeft me eindelijk de das omgedaan.
Twee jaar terug, vlak na de borstkankerdiagnose, regelde ik op aanraden van een vriendin slaapmedicatie en kalmeringstabletten. Zij had dezelfde diagnose een paar jaar daarvoor gekregen en kon zich een beetje voorstellen wat er door mij heen ging. Haar tips waren goud waard. Ik had zelf geen seconde over die mogelijkheid van medicatie nagedacht. Ik heb uiteindelijk slechts twee keer een kalmeringstabletje genomen, maar de slaapmedicatie kwam soms goed van pas: twintig keer in de afgelopen twee jaar. Vorige week vroeg ik nieuwe aan. Ik krijg maximaal tien capsules á 10 mg en moet er voor betalen. De verklaring daarvoor is dat mijn probleem “niet ernstig genoeg is” (aldus de apothekersassistente, die verder zei dat de enige indicatie voor vergoeding epilepsie is).
Omdat ik de afgelopen weken zo slecht geslapen heb, nam ik bij uitzondering drie nachten achter elkaar een slaappil om bij te tanken. Dat vond ik echt wel het maximum, dus afgelopen nacht deed ik het weer zonder. Ik was moe en op tijd naar bed gegaan, op mijn spijkermatje om nog beter te ontspannen, met oordopjes in omdat ik een lichte slaper ben. Mijn matras heb ik vier maanden terug vervangen, evenals mijn hoofdkussen. Een hele verbetering, hoewel het de spier- en gewrichtspijnen niet helemaal kan wegnemen. Zonder die pijnen lig ik heel comfortabel, maar mijn hersenen willen desondanks maar niet uit.
Slopende slapeloosheid
Vannacht kwam ik erachter dat deze slopende slapeloosheid niet alleen een bijwerking is van mijn hormoontherapie, maar ook van mijn nieuwe hartmedicatie. Slapeloosheid 2.0 dus. Ik voel me inmiddels een zombie en het kan altijd erger, maar mijn mentale welzijn lijkt op een dieptepunt. Het is een soort kettingreactie van bijwerkingen en gevolgen. Slapeloosheid, vermoeidheid, pijn, negatieve gevoelens. Ik ervaar snel stress en kan het moeilijker verwerken. Ik kan ook erg boos worden, maar ik kan het niet uiten en dat vreet energie. Ik moet hier iets mee, want als er íets slecht is voor genezing (en je hart), dan is het stress.
Vandaag dacht ik het laatste gesprek te hebben met een hulpverlener van Care For Cancer. Het vijfde gesprek in twee jaar tijd. Er zijn niet veel mensen die vijf gesprekken over twee jaar uitsmeren, maar dit was geen bewuste keuze; het kwam zo uit. Het was ook weer een tip van mijn vriendin, die voor bijstand goede ervaringen had met het Helen Downing Instituut. Het HDI had echter twee jaar geleden al een gigantische wachttijd van acht maanden. Alsof je zoveel tijd hebt als kankerpatiënt…
Bij Care For Cancer kon ik sneller terecht. Ik had geen idee wat ik kon verwachten, maar praten met iemand die gespecialiseerd is in hulpverlening aan kankerpatiënten sprak me wel aan. Vooral ook omdat het bij mij thuis kon. Ik denk dat je eerlijker kunt zijn tegen een onbekende en dat die persoon ook onbevooroordeeld en eerlijker is naar jou. Ik ben nog nooit zo eerlijk geweest als vandaag. Ik vond dat niet eenvoudig, het voelt heel kwetsbaar. Zij constateerde dat mijn tank leeg is en ik dacht ‘Ja, dat is inderdaad hoe ik me voel’.
Ik vond het wel fijn om te horen dat er sinds kort niet vijf maar tien gesprekken vergoed worden, per jaar in plaats van totaal. En ja, ik let daar op, want ik vind onverwacht hoge zorgkosten niet leuk. Het is me al een paar keer overkomen en ik sta er van te kijken dat noodzakelijke zorg niet altijd vergoed wordt. We komen niets tekort, maar moeten het al een paar jaar doen zonder mijn inkomen en dat betekent gewoon bewuster omgaan met uitgaven.
Onze volgende afspraak wordt een wandel afspraak. Vond ik een super idee. Zij neemt een thermoskan met thee mee.
In de tussentijd ga ik overleggen met mijn huisarts (hij belt me morgen) over het gebruik van slaapmedicatie en met mijn oncoloog (zij belt me donderdag) over de hormoontherapie. Ik heb even heel hard een pauze nodig…