Het is lang geleden dat ik de behoefte voelde om een blog te schrijven. Ik heb het altijd gebruikt om gedachten van me af te schrijven, maar de afgelopen maanden had ik weinig constructieve gedachten en dat werkt contraproductief.
Gisteren had ik mijn zesde jaarlijkse controle. Ik verwachte geen problemen, maar in aanloop naar de diagnose in 2019 had ik ook geen klachten. De gedachte You never know blijft daarom altijd in mijn achterhoofd.
De afgelopen jaren begon ik in de week voor het onderzoek al een beetje nerveus te worden, maar deze keer was het anders. Dat was niet per se positief, want ik werd voornamelijk afgeleid door de wereldpolitiek. Mijn situatie valt daarbij in het niet, want ik maak me echt veel zorgen om de toestand in de wereld. Mijn echtgenoot had op eigen initiatief vrij genomen van werk en hoewel ik dat niet noodzakelijk vind, vind ik het wel heel fijn als hij meegaat naar het ziekenhuis voor een uitslag. Want You never know. Op de dag zelf wilde ik positieve afleiding, dus we hebben er een dagje uit van gemaakt. Het mooie weer was een cadeautje!
Ik vond online een leuk restaurant in de buurt van het ziekenhuis, Volkslust de Vuursche Steeg, net vier dagen open, aan de rand van de bossen van een landgoed. We arriveerden daar rond het middaguur en waren de grote drukte voor. De zon scheen uitbundig, gasten zaten op het terras en wij zochten binnen een mooi plekje uit. De nieuwigheid straalde overal vanaf, ook van de jonge en onervaren, maar vriendelijke bediening. Er was nog geen plattegrondje met tafelnummers gedeeld of menukaart uitgelegd, dus toen het drukker werd was het af en toe een beetje chaos. Tegen die tijd hadden wij heerlijk geluncht en we genoten van de gezellige ‘schuurwoning stijl’ met de prachtige, solide eikenhouten constructie en sfeervolle inrichting.
Na de lunch hebben we in het aangrenzende bos gewandeld, over de zachte dempende paden, omringd door de heerlijke bosgeur, met veel vogelgeluiden om ons heen, waaronder een timmerende specht. Ik vind het altijd een bijzondere en geruststellende gedachte dat de natuur gewoon doorgaat, no matter what.
We stapten weer in de auto en tien minuten later waren we bij het ziekenhuis. Op het parkeerterrein zag ik een vrouw heel kalm in een rolstoel zitten, terwijl haar man druk doende was om de auto in gereedheid te brengen om haar te vervoeren. Ik begreep meteen dat ze net geopereerd was en vond het een heftig tafereel, zoals zij daar allebei op hun eigen manier aan het strijden waren en ik vroeg of we misschien konden helpen.
Dat kon, maar vervolgens vond ik het lastig; ik zag van dichtbij allemaal slangetjes van wonddrains en vroeg aan welke kant ze geopereerd was, zodat ik haar aan de ‘goede’ kant kon ondersteunen. Ze zei dat ze aan beide kanten geopereerd was en toen zei ik eerlijk dat ik haar niet goed durfde aan te raken, omdat ik haar geen pijn wilde doen.
Ze was duidelijk verzwakt, maar kon wel opstaan en voorzichtig in de auto gaan zitten. Ze had moeite met haar arm bewegingen en ik heb alleen maar haar gordel vast gemaakt. We hebben ze heel veel sterkte en geluk gewenst en hebben de rolstoel mee terug genomen. Pas achteraf realiseerde ik mij dat ze chemo achter de rug had, door haar kale koppie, en dat ik geen idee heb wat haar verhaal is en wat haar kansen zijn… Ik hoop zó voor hen dat het goed komt.
Ik realiseerde mij ook andermaal hoeveel geluk ik heb.
Eenmaal binnen hoefde ik niet lang te wachten voor mijn mammografie. De laborante deed erg haar best om alle vijf de clips in mijn linkerborst op de foto te krijgen. Ze stelde de hoogte van het apparaat in, en met haar ene hand onder mijn borst en haar andere om mijn rug nam ze drie keer een aanloopje met mij naar het apparaat (“Een… twee… drie… ja!”) om vervolgens alles klem te zetten en te pletten. Twee keer links en twee keer rechts. Adembenemend! Ik was ’s avonds nog steeds beurs omdat ik met mijn nog altijd heel gevoelige, bestraalde ribben zo strak tegen het apparaat aan had gestaan. Maar alle vijf de clips stonden er op en ze was tevreden.
Een half uur later kregen we van mijn chirurg de verlossende uitslag. Op de foto’s zag alles er goed uit en dat werd bevestigd door de fysieke controle. De opluchting was groot en dat gevoel van “YES!” wordt ieder jaar overtuigender! Na nog wat vragen over en weer gingen we al snel over tot de orde van de dag en dat deed mijn geluksmoment een beetje verbleken. De situatie in de wereld houdt ook mijn chirurg erg bezig.
Ik kan gewoon niet begrijpen wat mensen elkaar aandoen en dat het realiteit is dat een kleine groep van narcisten en sociopaten zoveel macht heeft over de hele mensheid. Pijn en haat. Ik voel gewoon spijt en schaamte voor de generatie van onze kinderen…
En ondertussen zijn er mensen die op een heel ander, individueel niveau voor hun leven vechten. Het bestaat naast elkaar, maar is van een heel andere orde, pijn en liefde.
Zoveel respect voor de laatste groep.
Hoi Margreet,
wat fijn dat de uitslag weer goed is! Hoeraaaaaaaaaaaa
Het is inderdaad een gekke wereld met narcistische leiders, constant op zoek naar aandacht en bevestiging zodat hun narcistische voorraad aangevuld wordt. Zo min mogelijk podium bieden, zou dat een oplossing zijn? Maar 1 ding is zeker: als deze gekken van het podium verdwijnen, dan zullen zij een vreselijke chaos achterlaten ;-).
Het leven is zo kort, laten we lief doen.
Op naar de lente Margreet.
Lieve groet,
je schoonzus
Als moeder hoop je dat je kinderen gezond zijn en blijven, mooi die goede uitslag Margreet.
Als oma hoop je dat de kleinkinderen werk vinden waar ze gelukkig van worden.
Heb zelf veel waardering voor de gezondheidszorg hier, zoveel lieve mensen die het beste
met je voorhebben.
Valt niet mee om positief te blijven in deze gekke tijden, toch doen ❤️
Wat FIJN Margreet, wat een opluchting weer🙏 Dat moet je toch iedere keer maar weer doorstaan. Mooi dat jullie van te voren samen zo hebben genoten -goede afleiding- en lief dat je die dame zo terzijde stond. Dat zou voor haar ongetwijfeld veel hebben betekend. Wat betreft het wereldse ‘gebeuren’, het is inderdaad BIZAR wat er gebeurd, maar de geschiedenis heeft laten zien dat alles kan. Maar ik weiger om negatief en angstig te worden, want dat is juist wat ze willen. Dus vooral wensen dat er goeie integere verstandige wereldleiders op gaan staan en dat wij vooral het licht in de wereld zullen blijven. Wat je zegt, de natuur gaat gewoon door, hoe mooi. En, het heerlijke voorjaar zit in de lucht, dus vooral blijven genieten. Dikke knuffel & liefs, Irene