43. Uitslagen

In februari kreeg ik meerdere goede uitslagen, waar ik heel blij mee ben. De week ervoor was een ziekenhuisweek, met twee geplande bezoeken en een onverwacht bezoek aan de Spoedeisende Hulp.

Dat laatste was vanwege felle pijn rond mijn borstbeen en omdat dit nieuw was voor mij, belde ik voor overleg met de HAP. De huisarts zag mijn dossier -borstkanker met bestraling en hartritmestoornissen- en wilde geen enkel risico nemen en een ambulance sturen. Ik weet inmiddels dat het volgens protocol is, maar ik heb een paar jaar geleden twee keer een ambulance met sirenes en zwaailichten voor de deur gehad vanwege mijn hartritmestoornissen en dat vond ik heftiger dan de kwaal zelf.

Na aandringen mochten we op eigen gelegenheid naar het ziekenhuis. Het onderzoek richtte zich op levensbedreigende oorzaken: hartinfarct of longembolie. Zoals ik eigenlijk verwacht had werden beide uitgesloten, maar de oorzaak werd niet gevonden. De arts hield het daarom op zuurbranden en ik ging naar huis met een recept voor maagzuurremmers. De huisarts heeft naderhand de dosering opgehoogd en bloed laten prikken; deze uitslagen waren goed en nu is het afwachten of de medicatie helpt.

Mijn eerste geplande ziekenhuisbezoek betrof de jaarlijkse MRI van mijn hoofd. Dat is routine; toen ik zo’n tien jaar geleden uit het niets in korte tijd meerdere heftige migraine aanvallen met uitvalverschijnselen kreeg, is een MRI van mijn hoofd gemaakt. De oorzaak van de migraine werd niet gevonden, maar wel een goedaardig hersenvliesgezwel. De groei van dit gezwel wordt gemonitord, omdat bij een bepaalde mate van groei de hersenen met bijbehorende functies kunnen worden aangetast.

Het gezwel is niet gegroeid en dat is goed nieuws. Ik maak me er ook niet druk om; veel mensen lopen rond met een zogenaamd ‘meningeoom’ zonder dat ze het weten en zonder dat het problemen geeft. Bijkomstigheid van dit onderzoek en fijn om te weten: er zijn geen uitzaaiingen van de borstkanker te zien in de hersenen!

Mijn neuroloog, die soms een beetje een verstrooide professor lijkt, gaat helaas -drie jaar later dan gepland- met pensioen. Hij was doortastend, maar straalde ook rust uit en ik voelde me bij hem op mijn gemak. Hij vindt het zelf ook een raar idee dat hij het contact kwijt raakt met patiënten waar hij zo lang mee heeft gewerkt.

Het tweede geplande ziekenhuisbezoek was naar aanleiding van pijnklachten in mijn geopereerde borst. Mijn chirurg voelde niets verdachts, maar wilde wel -vooral voor mijn geruststelling- een echo laten maken. De radioloog wilde voor haar beeldvorming echter ook een mammografie maken. Daar had ik niet op gerekend en het zweet brak me uit, want voor mijn geopereerde borst is zo’n mammografie ‘verpletterend’. Voor de jaarlijkse controle zit ik twee weken tegen dit onderzoek aan te hikken. Achteraf was het dus een geluk dat ik maar vijf minuten de tijd had om me druk te maken.

Ook hier kreeg ik een goede uitslag; er is niets te zien op de beelden dat erop wijst dat de kanker teruggekeerd is. En: ik ben meteen weer voor een jaar van de controles af! De pijn is waarschijnlijk vochtophoping en late bestralingsschade; dat kan maanden tot wel jaren na de radiotherapie ontstaan. Mijn chirurg heeft me verwezen naar een oedeemtherapeut, die met massagetechniek (lymfedrainage) kan helpen.

Mijn hoofd is hartstikke blij met de goede uitslagen, maar mijn hart voelt het nog niet zo vanwege de uitputting door de slapeloosheid. Ik worstel me door de dagen en nachten heen en hoop dat we een mooi voorjaar krijgen dat uitnodigt om naar buiten te gaan. Afgelopen week was een goed begin en ik maak er dankbaar gebruik van. Ik kan wel wat zonne-energie gebruiken!