Eind augustus kreeg ik mijn eerste jaarlijkse controle na de borstkanker diagnose. Een spannend moment, zoals bij alle uitslagen. Wachten op uitslagen is naar; twee weken vakantie vliegen voorbij, maar twee dagen wachten op een uitslag duurt een eeuwigheid. Op deze uitslag wachtte ik feitelijk al een jaar. Gelukkig had ik meteen na het onderzoek het gesprek met mijn chirurg.
Het zag er goed uit, phew, adem uit.
Ik sprong geen gat in de lucht en was niet in hoera stemming, maar voelde vooral opluchting.
Een klein stemmetje in mijn achterhoofd vraagt zich nog altijd af of er niet zo’n stiekeme gluiperd (kankercel) tussendoor geglipt is en ergens anders in mijn lijf aan het groeien is.
Die onzekerheid is iets wat ik erbij kreeg na de borstkanker diagnose. Misschien gaat dat weg als ik in de toekomst goede uitslagen krijg en me goed voel. Het vertrouwen terug krijgen in mijn lijf is wat ik wil. Een stukje onbezorgdheid terug; een stukje maar, want ik besef dat ik het nooit meer helemaal terug zal krijgen. En energie, zodat ik kan doen wat mijn hoofd allemaal bedenkt.
Ik wil heel graag kijken naar wat ik wel heb en niet naar wat ik niet heb. Ik leef bij de dag en geniet als de zon schijnt. En ik geniet van de knuffels met mijn mannen. Van lekkere kopjes thee. Complimentjes. Ons fijne huis. Ik besef dat ik nog steeds veel heb om dankbaar voor te zijn. Ik ben een jaar verder en… Ik bendernog!