27. Perspectief

Voor het eerst begint de Corona crisis me te benauwen. Toen het virus in Europa opdook, was ik aan het bijkomen van mijn behandelingen tegen borstkanker. Corona veranderde mijn situatie nauwelijks.

In december 2019 stond Twitter al vol met berichten over het virus in China en omdat er nog steeds over de hele wereld werd gevlogen, was het wachten op het moment dat het virus in de rest van de wereld zou opduiken. We hadden echter nog geen idee van wat er allemaal op ons af zou komen.

Op 7 maart 2020 vierden we heel voorzichtig de verjaardag van mijn vader in het verpleeghuis. Met een klein gezelschap van ooms en tantes in zijn eigen kamer, zonder handen schudden. Mijn zus en ik zorgden voor koffie en taart. Na een uurtje was het mooi geweest voor mijn vader en we zetten het bescheiden feestje voort bij mijn moeder thuis. Zij is twee dagen na mijn vader jarig en ze vierden hun verjaardag altijd samen.

Toen een week later het verpleeghuis op slot ging, konden we niet vermoeden dat het bijna drie maanden zou duren. Toen mijn moeder de aankondiging ’s avonds in de persconferentie zag, stapte ze meteen weer op de fiets om mijn vader te waarschuwen en voor onbepaalde tijd afscheid te nemen. Toen ze aankwam bleef de deur dicht en de verpleeghuismedewerker die het A4’tje met de aankondiging op het raam plakte was onverbiddelijk.

Het virus houdt ons inmiddels al lange tijd in de greep en het begint te voelen als een wurggreep. Goede vrienden van mijn ouders ondervinden momenteel aan den lijve hoe ernstig en gevaarlijk een besmetting kan zijn. De situatie is spannend en we hopen op het beste. Mocht je even het gevaar vergeten zijn, dan zet zo’n gebeurtenis je meteen weer met beide benen op de grond.

We blijven dus voorzichtig. Ik was vorige week de enige verjaardagsvisite bij mijn moeder, maar wat hadden we een fijne dag. Ik had bloemen mee en twee gebakjes; de plaatselijke banketbakker bleek (heerlijk) suikerarm gebak te hebben! Er werden ook bloemen bezorgd en kaarten gestuurd. Er stond een tas vol cadeautjes van mijn zus, er waren whatsappjes en telefoontjes en een onverwachte bezoeker die eigenlijk kwam kijken of hij de mol had gevangen in mijn moeders tuin. We weten inmiddels het antwoord op de vraag ‘waar is de mol’… [Update: de vraag is nu ‘waar is de tweede mol’…]

We hebben ook bloemen gelegd op het graf van mijn vader; mijn moeder en zus hadden dit twee dagen eerder gedaan op mijn vaders verjaardag.

Ik blijf voorzichtig in mijn contacten en we hebben het goed met z’n viertjes, maar ik merk dat ik wat perspectief nodig heb.

Ik hoop dat we snel een mooi voorjaar krijgen, want ik wil naar buiten en ik wil zon, warmte en positiviteit! Ik heb plannen voor mijn tuin; een groene oase, waarin we weer vrienden kunnen uitnodigen. Ik wil dat mijn jongens weer gewoon naar college kunnen en met medestudenten kunnen optrekken. Dat ze samen mijn mooie geboortestadje kunnen ontdekken, een terrasje kunnen pakken aan de Oude Gracht of op de Neude of waar dan ook. Skaten met vrienden. En het zou tof zijn als we eindelijk naar het uitgestelde concert van Nightwish kunnen; even helemaal uit onze plaat gaan en alle shit vergeten.