30. Moederdag

Gisteren was het Moederdag en oh boy, wat hoop ik nog veel Moederdagen te beleven. Als moeder én als dochter. Het was een heerlijke dag: speciaal voor alle moeders een hoop zonnestralen en een zomers temperatuurtje!

In de avond realiseerde ik mij wat een zorgeloze dag ik had ervaren; ik was bijna vergeten hoe het voelt om zorgeloos te zijn. Mijn moeder heeft haar eerste vaccinatie een aantal weken geleden gehad en we durfden met het hele gezin bij haar op bezoek. We genoten in haar mooie tuin en het was bijna als vanouds. Ik merk dat mijn moeder weer een beetje zichzelf wordt, nu ze de jarenlange zorg voor mijn vader heeft kunnen loslaten. Het is fijn om haar levenslust terug te zien.

Eenmaal thuis genoten we van onze eigen tuin, die inmiddels aardig groen begint te worden. Wat had ik het naar mijn zin bij het uitzoeken van de beplanting; ik voelde me als een kind in een snoepwinkel. De eigenaresse van het tuincentrum wilde het voor me uitzetten en werd ook helemaal enthousiast. Twee grote blikvangers zijn de waaierpalmen, maar de rest is nét zo mooi: ik ben er gewoon verliefd op.

Vanuit de overkapping, die als een tweede huiskamer voelt, kijken we nu op al dat groen. Een koppel merels zag onze overkapping ook wel zitten als huiskamer. De exacte locatie hadden ze nog niet bepaald; op elke stukje van de ringbalk hadden ze mos, gras en takjes verzameld. Dat kon omdat wij niet in de overkapping zaten, want daarvoor was het helaas te koud. Ik vertik het echter om de buitenlucht te verwarmen en ik kon wel janken toen ik klaar was met mijn harde werk en de tuinen blauw stonden van de houtrook uit een andere overkapping. De giftige rook beneemt me letterlijk de adem en ik snap niet hoe je zoiets kunt bedenken, al helemaal niet in Corona (longziekte) tijd.

Afijn, ik gun de merels hun nestje, maar niet in onze overkapping; dat gaat niet werken. Nog voordat er echt een nestje was, hebben we alles weggehaald en op een andere plek in de tuin achtergelaten. Dat werd snel teruggevonden en gisterenavond zagen we de merels alles verhuizen. Niet in onze tuin, maar ik weet zeker dat ze met hun jongen terugkomen om de pieren uit ons gras te trekken. In de voortuin hebben we mooi zicht op de bedrijvigheid rond een nestje koolmeesjes. Ik besef dat ik op een andere manier kijk naar leven, met meer respect en verwondering. Niets is vanzelfsprekend.

Uitslagendag

Ondanks de zorgeloze dag drong zich steeds meer de realiteit aan van de dag die zou komen. Uitslagendag van bloedonderzoek en een CT-scan van hals en borst. Vanwege mijn klachten zag ik er tegenop en ik zat vanmorgen nerveus in de wachtruimte van het ziekenhuis. Alleen, vanwege Corona. Het spreekuur liep uit en ik kreeg flashbacks van de slechte uitslag na de operatie. Ik weet nog hoe mijn chirurg destijds de volgende patiënt kwam ophalen in de wachtruimte en met een opgewekt gezicht zachtjes tegen haar zei “Ik heb goed nieuws voor je hoor”. De reactie was uiteraard een stralende patiënt. Tegen mij zei ze in het voorbijlopen zacht (en met een ernstiger gezicht volgens mij) “Ik kom zo bij je hoor” en mijn voelsprieten en zenuwen draaiden overuren. Het is heel fijn dat de artsen hier de tijd nemen voor hun patiënten, maar het lange wachten wat daarvan het gevolg is, is zenuwslopend.

Mijn chirurg zie ik zo’n twee keer per jaar en mijn oncoloog iets vaker. Ik baalde toen mijn oncoloog een half jaar geleden helemaal naar Maastricht verhuisde, maar ik heb vertrouwen in haar opvolger. Ze kwam mij ophalen (met al die mondkapjes is het even zoeken) en kwam snel ter zake. In de hals is wat slijtage te zien aan de nekwervels, wat klachten kan veroorzaken, maar verder geen gekke dingen. Dat was een hele opluchting!

Zwaard van Damocles

Waar ik niet op gerekend had, was de mededeling dat er een plekje in de longen is gevonden. Een plekje waarover mijn oncoloog zich nog geen zorgen maakt, “omdat het van alles kan zijn” (dus ook onschuldig). Het is te klein om direct verder te kunnen onderzoeken. Het enige wat we kunnen doen is over drie maanden weer een CT-scan maken en die vergelijken met de eerste: is het plekje weg, zit het er nog, is het groter. Vandaar zien we verder. Ik heb een dubbel gevoel over de uitslag; het is niet zo erg als ik verwacht had, maar van dat kleine plekje in de longen word ik niet blij. Sinds de borstkanker diagnose leef ik met de angst voor uitzaaiingen. Dat is het zwaard van Damocles wat kanker is. Ik hoop dat ik de komende drie maanden veel afleiding kan vinden.

De medicatie voor de hormoontherapie is vanwege de ernstige bijwerkingen aangepast. Stoppen met de therapie is geen optie, vinden zowel mijn oncoloog als ikzelf. Ik heb niet heel veel goede hoop op de bijwerkingen van de nieuwe medicatie, want uiteindelijk moeten die pillen allemaal hetzelfde doen, maar er is maar een manier om erachter te komen of het werkt voor mij en dat is proberen.

Ik ga bewust niets lezen over bijwerkingen; ik ken mijn lijf en bij opmerkelijke klachten kan ik dat alsnog doen.

Overmorgen krijg ik mijn eerste vaccinatie (Pfizer) tegen Corona. Ik ben via de huisarts in de risicogroep geplaatst, omdat ik onder controle ben bij zijn praktijkverpleegkundige. Dat heeft alles te maken met de risico’s van de hormoontherapie voor mijn hart. Dus niet -zoals ik dacht- met de uitnodiging voor de griepprik die ik altijd krijg en waarvan ik nooit gebruik maak. Van deze uitnodiging maak ik wel gebruik en ik hoop dat het vaccineren wereldwijd snel gaat, zodat we weer meer vrijheid krijgen en minder pijn, verdriet en eenzaamheid ervaren.

[Update] Ik had al gehoord over de bijwerking ‘pijnlijke arm’, nou die van mij viel er zowat vanaf ’s nachts, pffff. Maar de vaccinatie zit erin en het gaat alweer wat beter met mijn arm, dus houden zo!