31. Hormoontherapie

Sinds drie weken heb ik andere medicatie voor de hormoontherapie. Ik wilde van tevoren geen bijwerkingen lezen, om er ‘blanco in te gaan’. Nu ik al een paar ochtenden helemaal brak en met hoofdpijn wakker word, heb ik de bijwerkingen alsnog opgezocht. Vermoeidheid, neerslachtigheid, slapeloosheid, misselijkheid, hoofdpijn etcetera. Een hele waslijst die ik kan afvinken, naast de spier- en gewrichtspijn. Dat ene kleine pilletje per dag blijft een heftig goedje.

Vanwege de hormoontherapie loop ik ook meer kans op ‘cardiovasculaire events’ (hartinfarcten, beroertes e.d.), te hoge bloeddruk en te hoog cholesterol. Volgens protocol ben ik daarom onder controle voor mijn hart. Dit heet ‘Cardiovasculair Risicomanagement’ (CVRM) en dat gaat via mijn huisarts. Hij heeft recent mijn hart gecheckt door middel van bloedonderzoek en dat was blijkbaar okay. Hij vond het in ieder geval niet de moeite waard om contact op te nemen, maar dat zegt niets, want dat doet mijn huisarts ook niet na een borstkankerdiagnose of ander verontrustend nieuws. Vier maanden na de borstkankerdiagnose belde een mij onbekende waarnemer van de praktijk, om eens te informeren hoe het ging en dat was het.

Ik moet het gesprek aangaan met mijn huisarts, want het gebrek aan betrokkenheid heeft mijn vertrouwen in hem geen goed gedaan. Je huisarts hoort je eerste aanspreekpunt te zijn, maar voor mij is het een drempel. Stel je voor dat ik een nóg heftiger traject in moet; dat zie ik echt niet zitten met deze huisarts. Aan nazorg doet hij niet, maar ook vanuit het ziekenhuis is er nauwelijks nazorg: ik moet het zelf uitzoeken en er zelf achteraan. Dat ik onder controle moest voor mijn hart vanwege verhoogde risico’s door de hormoontherapie, moest ik teruglezen in een patiëntbrief. Zelfs de praktijkverpleegkundige wist niet dat ze me specifiek daarvoor belde; dat had óf de huisarts niet gecommuniceerd óf ze had mijn dossier niet gelezen. Het kost me veel energie, die ik niet heb.

De borstkankerdiagnose is in augustus twee jaar geleden en ik had gehoopt dat ik weer volop in het leven zou staan. De realiteit is anders. Ik snap niet eens meer waar ik de energie vandaan gehaald heb om zo hard in mijn tuin te werken. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal kan ik het nauwelijks bolwerken. De bijwerking neerslachtigheid helpt dan ook niet mee om “positief te blijven” (vreselijke uitdrukking als je ’t mij vraagt).

Hoe kom ik van overleven weer naar leven?

Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes en die zijn mijn houvast. Met de zon en zomerse temperaturen geniet ik enorm van mijn tuin. Mijn nieuwe planten hebben geluk gehad met het regenachtige weer in mei, mijn groene oase floreert. Wat is het rustgevend om in de tuin te werken; het helpt mijn gedachten te verzetten. Voor de volgende fase in de tuin moet ik eerst mezelf bij elkaar rapen, maar dat gaat vast wel lukken. Waar een wil is, is een weg.

Afgelopen weekend heb ik voor het eerst op een elektrische fiets gereden en er ging een wereld voor me open. Ik zat met de wind in mijn haren en een big smile op mijn gezicht. Geen ademnood en geen verzuurde bovenbenen, wat een verschil! Misschien is dit een manier om in beweging te komen.

We hebben ook ons eerste terrasje gepakt sinds een eeuwigheid. Het was druk in de stad, maar ik voel me veiliger door mijn vaccinatie en ik hou afstand. Het was wel even wennen, want het was een impulsieve beslissing en we hadden niet gereserveerd. Gelukkig kwamen er net een paar tafeltjes vrij op het nieuwe, hoog tegen de stadsmuur aan gebouwde terras. We keken uit over het water en alle mensen die -net als wij- de zomer in hun bol hadden. Het leek wel vakantie, heerlijk!