Eigenlijk zou ik mijn blogs allemaal ‘Pluk de Dag’ als titel kunnen geven, want daar draait mijn leven om. Elke dag nemen zoals ‘ie komt en grote waardering voor de kleinste dingen. Door een kankerdiagnose met slechte vooruitzichten in mijn familie dit jaar, realiseer ik me eens te meer: ik ben er nog.
Omdat ik dagelijks geconfronteerd wordt met de gevolgen van de diagnose, kan ik deze niet vergeten, maar na vier jaar kan ik wel relativeren. Zonder mijn kanker diagnose was ik hoogst waarschijnlijk een dagje ouder geworden met andere gebreken. Ik realiseer me dat ik nog heel veel kan en dat mijn wil niet per se minder is. Alleen mijn gebrek aan energie beperkt me. Vanwege mijn sterke wil ga ik soms over mijn eigen grenzen. Klussen in en om het huis kost me dan bijvoorbeeld letterlijk bloed, zweet en tranen, maar het resultaat maakt het waard.
Ik wil mezelf bewijzen dat ik nog nieuwe dingen kan leren, ook al voel ik mij vaak fysiek en mentaal (mijn brein werkt traag) hoogbejaard…
In de zomer wilde ik weinig klussen, omdat ik dat buiten moet doen. Ik wilde juist genieten van het lekkere weer en geen herrie en stof maken. In de winterperiode kan ik mijn overkapping vrij maken om te klussen. Niet ideaal, maar daar sta ik wel droog. Mijn hout wil ik in het vochtige weer natuurlijk niet onnodig lang buiten laten, maar dat is een kwestie van plannen en veel heen en weer lopen. Het enige nadeel is dat ik mijn gereedschap tevoorschijn moet halen en daarna ook weer moet opbergen. Dat kost meer tijd dan het klussen zelf.
Het begon allemaal met een kapot kraanleertje…
Na de zomer pakte ik het klussen weer op en dat begon allemaal met een kapot kraanleertje. Mijn schoonmoeder had moeite met het dichtdraaien van ons ietwat stugge fonteinkraantje. Mijn echtgenoot dacht dat de oplossing zat in het leertje vervangen, maar toen brak er iets, zodat het hele kraantje vervangen moest worden. Het fonteintje moest daarvoor gedemonteerd worden, maar dat zat zó stevig vastgekit aan de wand, dat ik het eraf heb moeten slaan met de hamer (best leuk!). De nieuwe kraan en fontein waren een stuk strakker van vormgeving, waardoor de mandjes met gastenhanddoekjes en gedecoreerde spiegeltjes ineens heel truttig stonden.
Er moest dus een bijpassende, strakke kast komen voor de handdoekjes en toiletrollen. Het kastje zat al in elkaar toen ik erachter kwam dat ik het niet tegen de achterwand kon schuiven, vanwege het deurkozijn dat 5 mm uitstak…
Ja, het klussen is een groot leerproces. Ik ben nogal een perfectionist en was vroeger minder vergevingsgezind naar mezelf. Nu denk ik ‘Aha… dat was niet zo slim, maar ja ik ben dan ook geen timmerman’. Meteen daarna denk ik in oplossingen. Het kastje heb ik gedemonteerd en vervolgens in onderdelen aan de wand bevestigd, waarbij ik erachter kwam dat de muren scheef zijn. Ik zag een kleine afwijking en weet dan dat ik het niet meer kan ‘ontzien’. Ik wil alles haaks en loodrecht, dus het was even aanpassen, maar het is -al zeg ik het zelf- echt heel keurig geworden.
Toen had ik de smaak te pakken en dacht ik ‘Als ik dit kan, kan ik ook wel die kastenwand in de hal maken’. Iets wat ik al heel lang wilde, omdat ik zo’n hekel heb aan de rommel van jassen, tassen en schoenen in de hal. Ik heb tekeningen gemaakt en alles zeer nauwkeurig uitgerekend om alles zoveel mogelijk op maat te kunnen laten zagen. Laten zagen, want hoewel ik inmiddels aardig wat elektrisch gereedschap heb, ben ik er nog steeds niet uit óf en zo ja, hoe ik lengtes wil zagen. Elektrisch gereedschap was een drempel en ik vind dat nog steeds best spannend. Ik heb het dan niet over een schuurmachine, maar over gereedschap met scherpe metalen onderdelen die ronddraaien op hoge toerentallen en waar je dus echt je koppie bij moet houden.
Inmiddels ben ik ruim twee maanden bezig met die kastenwand en het wordt mooi, precies zoals ik gehoopt had. Het gaat allemaal niet zo snel, maar dat is hoe het is. Wat is het ideaal om met je handen te kunnen maken wat je hoofd bedenkt! Met IKEA kasten kom je ook heel ver, maar een kast van 43 cm diep (dat heeft met een wandcontactdoos te maken) koop je nergens kant-en-klaar.
Ik kan inmiddels goed scharnieren afstellen, waardoor de deurtjes superstrak naast elkaar hangen. Ik ga voor het eerst lades maken met geleiderails en ik heb inmiddels voldoende zelfvertrouwen om te weten dat dat goedkomt, linksom of rechtsom. Ik wil ons huis nóg mooier en gezelliger maken én… ik wil mijn mannen laten zien dat ik nog iets kan en dat opgeven geen optie is.