Yes! Ruim een jaar na de verwijzing voor een oncologische fysiotherapeut, is het eindelijk van een afspraak gekomen. ‘Eindelijk’ omdat de dag na de verwijzing alles op slot ging vanwege Corona én omdat ik vanwege mijn gezondheidsperikelen de kans op besmetting zo klein mogelijk wilde houden. Ik ging min of meer in zelfquarantaine, maar merkte ook in mijn omgeving dat er weinig animo was voor ontmoetingen. In dat opzicht was het een eenzaam jaar.
Toen alles weer open ging was Corona er nog steeds en het was een lastige keuze om de fysiotherapie, een bijdrage aan herstel, uit te stellen. Nu de besmettingen aanzienlijk afnemen en Nederland de teugels laat vieren, voelt het een beetje als ontwaken uit een winterslaap. Met uitzondering van het contact met mijn moeder en zus, bestonden mijn contacten met de buitenwereld vooral uit korte berichtjes of conversaties via whatsapp. Het geeft me een bevreemdend gevoel van enigszins buiten de realiteit te staan. Het leven gaat namelijk -gelukkig- wel door. Zo was er een huwelijksceremonie, die eigenlijk gepland was voor volgend jaar (“We konden niet meer wachten!”) en een vriendin (van mijn leeftijd) wordt oma! Omdat er ook veel verdrietige dingen zijn gebeurd, krijgen deze vrolijke gebeurtenissen extra glans.
Na het lange uitstel, ging ik dus vol goede moed naar de fysiotherapeut. Zij blijkt ervaringsdeskundige te zijn op het gebied van borstkanker en besloot na haar herstel haar kennis uit te breiden met een Master Oncologiefysiotherapie. Een flinke horde, maar ze heeft ‘m genomen en dat is inmiddels acht jaar geleden. Dat is om te beginnen al een opsteker voor mij. De eerste afspraak hebben we alleen maar gepraat. Ze vroeg me het hemd van mijn lijf over mijn medische geschiedenis en ze constateerde dat er meer is dan alleen borstkanker. Ik had het ook allemaal niet kunnen bedenken.
Ze ging echter verder dan alleen de medische kant en is eigenlijk de eerste professional die geïnteresseerd is in mijn mentale welzijn. Ik ben nooit zo op mijn gemak als mensen in mijn hoofd proberen te wroeten, maar ze deed het goed en ik voelde zelfs opluchting dat ik even mijn hart kon luchten.
Ze zei al snel dat ik trots op mezelf moet zijn, omdat ik borstkanker heb overleefd.
Dat gaat me te snel… het voelt nog helemaal niet alsof ik borstkanker overleefd heb. De diagnose is bijna twee jaar geleden gesteld, maar ik heb het vertrouwen in mijn lichaam nog niet terug. Dat komt door al het lichamelijke ongemak, maar ook door het vlekje in mijn longen waarvan de oorzaak nog niet duidelijk is. In augustus is het vervolgonderzoek van de longen én mijn jaarlijkse controle. Sinds de operatie en bestralingen is mijn borst erg gevoelig en dat getrek en geplet voor de mammografie is pijnlijk. Ik probeer er zo min mogelijk aan te denken, maar dat lukt niet altijd. Het blijft stressvol, vooral het wachten in de wachtruimte voor uitslagen.
Een hele fijne afleiding vormen de ‘zussendates’ in mijn agenda; regelmatige afspraken met mijn zus, waarbij we een hele dag voor onszelf hebben om iets gezelligs te doen en veel bij te kletsen. We prikken gewoon een datum en hebben tot nu toe enorme mazzel met het weer om actief buiten te kunnen zijn. Dit soort dagen zijn voor mij de krenten uit de pap.
Mijn fysiotherapeut vroeg wat ik van haar verwachtte en dat is toch vooral het fysieke deel: ik hoop dat ze mij van mijn pijnklachten kan afhelpen. Ze heeft de tweede en derde afspraak hals en schouders gemasseerd. Het is nog te vroeg om te zeggen dat ik er baat bij heb, maar het voelt wel heel goed om eindelijk iets te kunnen doen aan mijn herstel met externe hulp. Van alle therapieën tot nu toe (radiotherapie, hormoontherapie, fysiotherapie) is dit mijn favoriet. Misschien dat aromatherapie daar nog verandering in kan brengen 😉
#zussendate❤????